Οι αυξημένες μεταναστευτικές ροές των τελευταίων δεκαετιών άσκησαν και συνεχίζουν να ασκούν πίεση στο σύστημα Υγείας και στις Προνοιακές δομές της χώρας μας. Με μεγάλη καθυστέρηση τέθηκαν οι βάσεις για την ανάπτυξη ενός υποτυπώδους συστήματος υποδοχής και ένταξης, που βρίσκεται σε εξέλιξη και κάθε φορά αναπροσαρμόζεται, όχι πάντα δυστυχώς στη βάση της ανθρωπιστικής υποχρέωσης κάθε ευνομούμενης πολιτείας απέναντι σε όλους τους κατοίκους της επικράτειας. Οι όποιες προσπάθειες προς την κατεύθυνση μιας πολυπολιτισμικής προσέγγισης και ένταξης των εθνοτικών ομάδων, δεν μείωσαν σημαντικά τα προβλήματα, με συνέπεια να βάλλονται σταθερά οι πιο ευάλωτοι πληθυσμοί όπως αυτός των παιδιών, συνοδευόμενων ή ασυνόδευτων. Το παρόν άρθρο επιχειρεί να προσεγγίσει το θέμα της ψυχικής υγείας των ανηλίκων προσφύγων και μεταναστών και ειδικά του τραύματος που δημιουργείται από τις εμπειρίες στη χώρα καταγωγής, τις συνθήκες υποδοχής, καθώς και το ταξίδι της μετανάστευσης.