Το άρθρο αναφέρεται στις σύγχρονες τάσεις και απόψεις σχετικά με την εκτίμηση των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων του τελικού σταδίου νεφρικής ανεπάρκειας και της αντιμετώπισής του, στην ποιότητα ζωής του ατόμου. H συζήτηση επικεντρώνεται στην παρουσίαση του τρόπου δράσης του κοινωνικού λειτουργού για την προετοιμασία, ενδυνάμωση και ομαλή προσαρμογή του ασθενή και της οικογένειάς του στα δεδομένα που έχουν προκύψει από τη χρόνια νόσο και τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται. Το δασικό επιχείρημα συνίσταται στην αναγκαιότητα δημιουργίας ενός πλαισίου διεπιστημονικής παρέμβασης που συνεκτιμά τις ψυχοκοινωνικές παραμέτρους που βοηθούν ή παίζουν ανασταλτικό παράγοντα σε αυτή τη διαδικασία.